Su Chiara Lubich in Genovese: ‘Na nêuva lûxe pe Zêna

Nel 2001, in occasione del conferimento della Cittadinanza Onoraria di Genova a Chiara Lubich, Agostino Rivarola “ispirato” scriveva questi versi in Genovese….l’ evento “Il tempo del NOI” del 15 febbraio per il Centenario di Chiara ce li hanno riportati alla mente ed ora  li condividiamo…


 ‘Na nêuva lûxe pe Zêna

 Quande se stâ pe arivâ a Zêna in areoplâno

e a costa a s’avixinn-a ciàn cianìn,

o cheu o se métte a bàtte in mòddo squæxi strâno –

se l’euggio o vâ un pö fêua do barconìn!

O mâ, co-a scciumma, o frânze là in sciâ costa,

i paixi pân squæxi aràmpignae in scê colìnn-e:

o pâ un prezèpio, faeto pròpio apösta,

co-e câze colorae, ciù grénde e ciù picìnn-e.

Quande Chiara a l’é arivâ in ta nòstra çitæ,

a l’è restâ – se fâ pe dî – co-a bòcca spalancâ!

“Pe mì a l’è ‘na grànde e bélla novitæ

védde ‘sto pòsto ch’o l’é faeto pròpio pe amiâ!”

Pasàndo, pe vegnì chì, sòtta a Lanterna,

o ghe pasciùo un gran bèllo monuménto:

coscì a l’ha pensou, de bòtto, a ‘na luxèrna

ch’a fàsse ciæo in te ànime in torménto.

Metèndose alòa d’acòrdio co-a seu génte,

– e vìste e cöse insémme a-o Tettamanzi –

a l’à lanciou n’idéa ch’a l’avéiva in ménte:

che se déscimo un po’ da fâ, d’ òua inanzi,

pe dâ un scrolòn a-a nòstra gran çitae

ch’a l’à beseugno de ‘n recostituènte:

pe l’ànima e pe o cheu! E pe poéi, bontæ,

fâ nàsce dapertùtto, in ògni anbiénte!

Oua che Chiara a l’è nòstra çitadinn-a

ghe dévimo da-a mènte e avéi coràggio,

meténdose d’impégno ògni matìnn-a

pe amiâ a gente davéi con n’atro euggio!

Se, stando in câza, andàndo a schêua o a travagiâ,

mostrìemo, con l’ezénpio, de voéise bén,

magàri aviémo un po’ da giaminâ,

ma viviémo, séns’âtro, ciù da boìn crestién.

           Agostino R. (2001)

Precedente A NOVI LIGURE: Economia di Comunione a Scuola Successivo PENSIERI DI VITA: Credo nel sole, anche quando piove

Un commento su “Su Chiara Lubich in Genovese: ‘Na nêuva lûxe pe Zêna

Lascia un commento